Helpt zieke kinderen en hun dierbaren gevoelens te uiten via creativiteit

15-11-05  “Zeer goed nieuws! De tumor is 80 tot 90% afgenomen! De kuur is uitgesteld tot volgende week omdat m’n nierfuncties nog niet goed genoeg waren, maar daar heb ik nu druppels voor. Misschien hoeft tie niet als ze de bestraling hebben kunnen regelen. Maar ik word weer beter, ik voel het. Terwijl ik mezelf had opgegeven is er een wonder gebeurd”.

In jezelf hoor je weer muziek
voorzichtig komt daar weer die innerlijke komiek.
Een lach op je gezicht komt tevoorschijn,
langzaam verdwijnt de ergste pijn.
Je kan weer een beetje in het leven staan maar je hebt nog een hele weg te gaan.
Dat is rot, maar je komt er wel dat is zeker.
Dus blijven vechten en je krijgt de gouden beker!
 

Maar toen de doktoren uiteindelijk zeiden dat ze niks meer voor haar konden doen was ze eigenlijk wel opgelucht.

18-04-06  “Ik voel me zo raar. Nu ik met het idee leef dat ik dood ga is alles zo anders. Ik voel mij  niet zoals ik mij zou horen voelen denk ik. Want als ik mezelf afvraag: “wat nou als die vlekjes toch een schimmel blijken te zijn?” Dan voel ik me niet eens een beetje vrolijk. Het is zo raar, maar misschien staat het idee dat ik dood ga me wel aan (?!). Ik zou niet weten waarom eigenlijk, maar aan de andere kant heb ik ook weer heel veel verdriet om de wereld zó vroeg te verlaten. Maar als je het bekijkt vanaf het NU dan moest het er toch een keer van komen. Als ik alleen maar in het  NU leef, dan is het niet erg om dood te gaan, want dan is er geen verleden en geen toekomst.

Dus zou het eigenlijk hetzelfde zijn als ik over 60 jaar NU zou sterven. Maar even terug bij  het punt dat ik niet zou weten waarom dat idee van dood gaan mij wel aanstaat. Misschien omdat ik nu morfine opheb, of omdat ik nieuwsgierig ben of omdat ik het spannend vind (zucht) ik zou het echt niet weten. Maar aan de andere kant wil ik nog zoveel meemaken! En niemand achterlaten! Maar gelukkig heb ik al meerdere malen mogen oefenen met het idee dat ik dood ga. Ik ben nu niet meer bang. Alleen nieuwsgierig”.  

Zij had haar strijd dapper en moedig gestreden, ze hoefde niet meer, niet meer voor haar familie, vriendinnetjes, dierbaren en ook niet voor zichzelf. Ze had alles gegeven, ze was gegroeid en had iedereen om haar heen doen groeien. Het was goed zo. De tijd die haar nog was gegeven ging ze intens beleven en ze wilde genieten van elk moment. Ze ging nog heerlijk met haar familie op vakantie, en schreef brieven aan, en gedichtjes voor haar dierbaren.

06-05-06  “Hoi mijn allerliefste zusje, Ik ben op het moment dat je dit leest, boven bij de sterren. Maar wanneer ik dit schrijf leef ik nog volop en probeer ik nog zo veel mogelijk van het leven te genieten……”

“Lieve, allerliefste mama, Als je dit leest ben ik niet aanwezig zoals andere mensen, maar ik zit zeker wel nog diep in je hart en waak als een witte engel over je schouder…..”

Ook heeft ze diepe gesprekken gevoerd over de dood met een fantastische stervens-begeleider.

Op hemelvaartsdag, 25 mei 2006 is ze vredig in haar eigen bedje overgegaan. Iedereen was welkom om afscheid van haar te nemen en we hebben met z’n allen haar kist beschilderd, prachtig is hij geworden!

iedereen gekleed in het lichtblauw en wit op haar crematie, haar vriendinnetjes hebben gedichtjes voorgedragen en een eigen geschreven lied gezongen. Het is een afscheid geworden waar nog vaak met bewondering en overweldigende dankbaarheid aan teruggedacht wordt. En nu leeft ze nog oneindig lang en gelukkig voort in ons hart...