Helpt zieke kinderen en hun dierbaren gevoelens te uiten via creativiteit

Ze had haar toekomst al uitgestippeld. Ze wilde actrice worden, en heel veel geld verdienen. Met dat geld wilde ze kansarme kinderen helpen, het liefst door een school op te richten. Maar geen gewone school met de gewone vakken, nee een school waar de kinderen zich dmv tekenen, schilderen en acteren  konden uiten. Toen ze in groep 8 zat (ze was toen 11 jaar) gebeurde het onvoorstelbare, ze werd wéér ziek.

5-11-02  ““Ik voelde me een beetje bedroefd, maar nu niet meer. Ik heb toen daarnet getekend. Ik voel me ook een beetje verdrietig omdat mama huilt. Ik maak me een beetje zorgen om haar. Papa zal ook wel verdrietig zijn en Linda ook. Mijn kleine broertje en zusje snappen er natuurlijk niks van, maar dat hoeft ook niet”.

1991   “Het is licht en ik hoor allemaal stemmen. Waar is mama? O daar is ze, dat is beter. Maar hè?  Waar ga ik nou naar toe? Naar een warm bad, dat is fijn. Ik hoef nog helemaal geen badpak en zwemvliesjes aan! Ik mag zomaar ineens het warme water in, heerlijk was dat net alsof ik weer even in mamas buik ben. Na het waterbadje word ik in een schone doek ingepakt en word ik naar een koud ding gebracht (een weegschaal). Ik weeg 3250 gram. Eindelijk word ik weer naar mama gebracht en kan ik in haar armen liggen. Ik kijk haar voor het eerst goed aan en denk:‘het is goed zo’, tevreden val ik in slaap. Mijn leventje is begonnen”...

 Een verschrikkelijke strijd volgde, maar door haar ongelooflijke doorzettingskracht, haar positieve kijk op het leven en het vermogen om haar gevoelens te uiten in haar gedichtjes, verhalen en schilderijen deed zij iedereen versteld staan en werd tegen alle verwachtingen in weer beter! Nu kon zij haar dromen gaan waarmaken! Ze ging naar een fantastische school, waar ze woordkunst en drama ging studeren, ze kreeg allemaal leuke en lieve vriendinnetjes. Ze droomde over een carriere als actrice, over de liefde en vriendschap.

Mijn vrienden: Ik hou van jullie
Samen zijn Samen groeien Samen verdriet
En Samen blijdschap Samen voor altijd
Samen Amen

Maar het leven had iets anders voor haar in petto. Vlak voor haar 14e verjaardag constateerde de doktoren dat het weer mis was.

20-08-05  “Bijna jarig! Zo daar wilde ik mee beginnen. Even niet al die problemen. Maar waar ik eigenlijk over wilde schrijven, is dat ik van Petra- ik logeer in Schaijk bij Do, en voor de duidelijkheid, ik zit in bed en het is 11 uur ‘sochtends- een cadeautje heb gekregen. N.l. 3 sjaaltjes die ik om m’n hoofd kan binden voor als ik (wéér) kaal word…. Auw dat doet pijn. Even weer terug naar de realiteit gegooid…. En weer sterk houden en weer denken aan de leuke dingen.  Dus, ik heb ook nog van oma een pet erbij gekregen. Ook heel mooi. Het voordeel van dat ik al een keer ziek ben geweest is dat ik me nu  -voor zo ver dat kan- kan voorbereiden”. 

Op een dag, ze was toen pas 2 jaar, gebeurde er iets ergs, ze werd heel erg ziek, ze had kanker, maar gelukkig konden de doktoren haar weer beter maken. Maxime, zo heette het meisje had mooi blond haar en prachtige mysterieuze blauwe ogen. Ze had vele talenten; ze kon fantastisch tekenen en heel mooie verhalen en gedichten schrijven. Ze groeide zorgeloos op, ging naar school, had veel vriendinnetjes, Maxime schreef, tekende en schilderde, speelde tennis en schitterde op het toneel.

Overal beter in zijn is dat niet fijn?
Een mooi gezichtje heb je dat al gezien?
Ze is de mooiste van alle tien
Hoogbegaafd is ze ook al en een beetje mal
Een persoon doorziet ze meteen
Een hart van goud, niet van steen
Ook nog een goed balgevoel
Snap je wat ik bedoel?
Zij heeft altijd het beste van alle mensen
Dat is toch wat iedereen zou wensen…..?